To do mnie nie podobne ale tak było na Krymie. Kilka wycieczek zaliczyłam w sukience. Wdrapałam się na górę Koszkę i najwyższy szczyt w Bałakławie.

Jadąc drogą wzdłuż południowego wybrzeża można trafić na górę Koszka (Kotka).

Skąd ta nazwa? Jak się dobrze przyjrzysz to zobaczysz kotkę polującą na myszy. Ja niestety tego nie zauważyłam. Taki kształt widoczny jest od strony morza.

Tak czy inaczej szczyt zaliczyłam.  Nie było to takie proste. Po pierwsze był straszny upał. Po drugie nie było szlaku – turysto radź sobie sam. Po trzecie byłam w klapkach i sukience, dobrze, że klapki sportowe. A poza tym na szczycie się bałam – żadna nowość.

Więcej zdjęć zobaczysz w mojej galerii.

Inną ciekawą wyprawą była szybka wspinaczka po koncercie w Bałakławie. Zatańczyliśmy w porcie. Było fajnie, z wiatrem we włosach.

Czas wolny. Około 2 godziny. No to w drogę. Znowu ubrana nietypowo. Stopy bolą po występach. No ale jakoś dam radę.

Więcej zdjęć zobaczysz w mojej galerii.

Przygotowałam też mały film ze szczytu zapierającego dech w piersiach. Polecam odwiedzenie tego miejsca. Film nie jest w stanie oddać tego co tam zobaczyłam. Widoki są niesamowite. Do tego wiatr przyjemnie chłodził.

W miejscowości Haspra blisko Jałty na skale Aj-Todor stoi sobie piękny budynek. To Jaskółcze Gniazdo – dzieło rosyjskiego architekta.

Pałacu nie można zwiedzać – jest własnością prywatną. Obecnie jest tam restauracja – zatem zwiedzają go jedynie głodni goście.

Mieliśmy swoje pięć minut na zdjęcia. Niestety słońce padało prosto w obiektyw.

Liwadia koło Jałty – to tu w pałacu Potockich Wielka Trójka (przedstawiciele: ZSRR, Wielkiej Brytanii i USA) pod koniec II wojny światowej zadecydowała o losie większej części świata, bez pytania mniejszości. Konferencja jałtańska wpłynęła na powojenny kształt Europy.

Pałac Potockich

Widoki dookoła pałacu

Żywopłoty laurowe

Pałac Woroncowa w miejscowości Ałupka - zobaczyliśmy tylko kawałek dziedzińca, niestety brak czasu na więcej. Jedno z najchętniej odwiedzanych miejsc na Krymie. To pałac z ogromnym parkiem ok 40 hektarów.

Kilka zdjęć z okolic pałacu

Na Krym pojechaliśmy tańczyć. Jednym z miejsc gdzie zorganizowano festiwal był Sewastopol. Koncertowaliśmy tuż przy porcie.

Podobno w tym mieście jest więcej Rosjan niż Ukraińców – pewnie dlatego, że mieści się tam baza floty rosyjskiej. Trafiliśmy akurat na jakąś paradę wojskową.

Więcej zdjęć zobacz w mojej galerii w zakładce Krym. Lub po prostu kliknij tu.

Droga do cerkwi. Nie tędy poszliśmy. Tędy wracaliśmy.

Szybkim tempem wdrapaliśmy się na szczyt. Zajęło nam to godzinę. Nie poszliśmy ulicą jak na prawdziwego turystę przystało. Nasz przewodnik wybrał ciekawszą trasę. Zacienioną. Całe szczęście bo upał doskwierał niemiłosiernie. Przedarliśmy się przez chaszcze wydeptanymi ścieżkami. Kto by pomyślał, że na Ukrainie szlaki turystyczne nie mają oznaczeń. Tyle tam ciekawych miejsc. Bez żywego przewodnika ani rusz.

Cerkiew Wskrzeszenia Chrystusa widziana z wybrzeża (spore zbliżenie)

Wdrapaliśmy się na szczyt zmachani, zgrzani, a tu proszę: można było podjechać samochodem (małe zaskoczenie dla niektórych).

Cerkiew od frontu i z tyłu. Z tyłu widać lepiej bo słońce mamy za sobą.

Kilka tajnych fotek z wnętrza cerkwi (tak czy inaczej zakazu fotografowania nie było)

Cerkiew odwiedzana jest przez wielu turystów. Przed wejściem jest sklepik z pamiątkami, kilka straganów. Można coś przekąsić (fast foody). W samej cerkwi też można nabyć pamiątki i świeczki do zapalenia przy ołtarzu. Można zaopatrzyć się w święconą wodę (za darmo).

Cerkiew widziana nocą z naszego ośrodka wypoczynkowego (zbliżenie na maksa)

Więcej zdjęć z cerkwi zobacz w galerii.

Okazuje się, że to nie koniec drogi. Teraz musimy zabrać bagaże i jechać dalej. Już nie autobusem. On dalej nie pojedzie. Podobno droga jest wąska, stroma i kręta. Teraz zabiera nas marszrutka (odpowiednik naszego busa na ok. 15 osób). Pojechałam pierwszą turą. Masakra, gdzie my popadli?

Zamieszkaliśmy w jakimś dziecięcym ośrodku wypoczynkowym. Opiekun pokazał nam nasze pokoje. Dowiedziałam się również, że „góry są tu, a może jest tam”.  A… ale nic nie widać. Zobaczymy rano.

Tu mieszkaliśmy

Widok z tarasu

Okazało się, że te ściany co widziałam w nocy to całkiem pokaźne góry, tuż przy drodze. Skały porośnięte u stóp drzewami i krzewami. Po przeciwnej stronie morze. Morze Czarne. No proszę. Do tej pory Morze Czarne widziałam w atlasie. Wydawało się takie odległe. A tu na wyciągnięcie ręki. Woda czysta, przejrzysta, o pięknej barwie.

W czasie wolnym większość naszej grupy wylegiwała się na plaży. Mimo, że ciepło woda jednak lodowata. Ja z moim towarzyszem zwiedzaliśmy wtedy plażę, wzdłuż, wzwyż i wszerz.

Zobacz film znad Morza Czarnego w okolicach Foros

W ostatnim dniu przedarliśmy się przez teren budowy, przez krzaki, chaszcze i skały (to nic, że byłam właśnie w sukience i się trochę poharatałam). Odkryliśmy tam, niczym w raju, promenadę (cywilizacja!). Na jej końcu duży nowoczesny ośrodek wypoczynkowy z piaszczystą plażą. Szkoda, że my nie mieszkaliśmy w takich warunkach.

Więcej zdjęć zobacz w galerii.

Podróż autobusem należy do najbardziej nużących i telepiących jakie można sobie wyobrazić. Ma to swoje plusy i minusy. Pozytywne jest to, że po drodze można zwiedzić także inne miejsca. Można też zabrać ze sobą więcej bagażu.

Drogi na Ukrainie należą do kategorii be, czyli mało przyjaznych samochodom. Dziury i łaty robią swoje a samochody jakoś to znoszą. Tak czy inaczej nie jest tak tragicznie. Dla porównania polecam wybrać się do Rosji – tam często pobocze bardziej nadaje się do jazdy niż sama asfaltówka.

Brama u stóp Foros, a raczej Foros u stóp tej bramy.

Sama podróż przez środek półwyspu była mało interesująca. Za oknami jednostajny krajobraz. Same równiny, pola, pustkowia. Dopiero jak zbliżaliśmy się do okolic Simferopola widoki zaczęły zmieniać się na lepsze.

Nie udało mi się zobaczyć wielu miejsc, które chciałabym odwiedzić, bo jak zwykle byłam służbowo. Jednak to co zwiedziłam też warte jest uwagi. Foros, Sewastopol, Bałakława, Alupka, Jałta – tam stanęła moja stopa. I nie tylko moja oczywiście bo jeszcze chmary tancerzy.

Już wkrótce cała prawda o Foros i masa zdjęć w galerii.

Oficjalnie odnalazłam trzy jeziorka. No i jeszcze bonus – czwarte.

Tak w ogóle miejsce te można znaleźć w Wieściszowicach niedaleko Marciszowa
i Kamiennej Góry. Są znaki kierujące do jeziorek. Dość łatwo trafić. Przed wejściem jest duży parking. Płatny 5 zł (jak na dzień dzisiejszy).

Jeziorka mają swoje etykietki i tablice informacyjne. Można dowiedzieć się między innymi dlaczego zabarwione są tak a nie inaczej, a także jaka roślinność i zwierzęta bywają w okolicy.

Największe jest Purpurowe Jeziorko zwane Czerwonym. Jak dla mnie to jest ono rude. No, może o tej porze roku tak wygląda – rudo. Barwę swą zawdzięcza dużym ilościom żelaza.

Jeziorka są tłumnie odwiedzane przez turystów. Jedni przychodzą na spacer, inni by posiedzieć przy ognisku a jeszcze inni zrobić sesję ślubną. Akurat trafiliśmy na parę młodych – widać ich w oddali.

Drugie jeziorko, zdecydowanie bardziej malownicze to Błękitne Jeziorko zwane Szmaragdowym lub Niebieskim. Kolor woda zawdzięcza związkom miedzi.

Daleko, daleko idąc szlakiem w górę w kierunku Wielkiej Kopy bywa Zielony Stawek zwany Czarnym Jeziorkiem. Przypuszczam, że mało osób tam dochodzi. Jak ktoś nie wie o tym jeziorku to tam nie idzie. Dlaczego stwierdziłam, że ono tam bywa? Bo woda tam gromadzi się okresowo. Jak ja tam przyszłam to było sucho. O, proszę:

Teraz chciałam napisać o tym bonusie. Otóż na początku szlaku jeziorkowego jest nienazwana zielona sadzawka. Nie było przy niej żadnej tabliczki. Podobno to Jeziorko Zielone.

Ja tam uważam, że to musi być te jeziorko sezonowe (Zielony Stawek) z góry. Przeniosło się bliżej turystów

Po więcej zdjęć udaj się tutaj – do galerii. Kolorowe Jeziorka to bardzo wdzięczne obiekty do fotografowania.

Widok na Sokole Góry z okolic Karpacza

Z lewej widać Sokolik (wys. 642 m), z prawej stoi Krzyżna Góra (wys. 654 m). Jak dla mnie Sokolik jest nie do zdobycia, mimo, że niższy.

Nie byłam w stanie wdrapać się na szczyt tymi żelaznymi schodami. Cóż jak się ma lęk przestrzeni to nie tak łatwo wszędzie wejść. Ale pracuję nad tym.

Za to zachwycona byłam zdobywając Krzyżną Górę. To co zobaczyłam zapierało dech w piersiach. Moim oczom ukazały się ziemsko nieziemskie widoki.

Więcej zdjęć w galerii. Zapraszam

Na trasie Dziwiszów – Maciejowa, w okolicy ulicy Dziwiszowej. W połowie drogi jest osiedle nowych domków. Na końcu tego osiedla jadąc od Dziwiszowa po lewej stronie jest polna droga. Tamtędy dojdziesz do tego miejsca.

No i my oczywiście tam powędrowaliśmy. Z nadzieją, że coś ciekawego tam zastaniemy.

Widoki okazały się całkiem zaskakujące. Można dojrzeć tam Rudawy Janowickie
i Sokole Góry na czele.

Na jednym ze stawów zastaliśmy łabędzia. Wyglądał jakby pływał w jakichś ściekach. Przypuszczam, że to żadne chemikalia tylko naturalne zanieczyszczenie wody. W końcu żyły tam stworzenia i panowie łowili ryby. A przynajmniej moczyli kije w wodzie. Zatem chyba ryby były.

Pogoda co prawda była niepewna. Zaczęło kropić. Ostatecznie zmykaliśmy stamtąd w ulewie. Dobrze, że były drzewa, gdzie można się schronić troszeczkę.

Po więcej zdjęć zapraszam do galerii.

Po górkach biegają sarny

Podgórki zamieszkują różne zwierzęta. Oprócz dziczyzny, w sensie leśnych istot, mieszkańcy goszczą w swoich zagrodach koty, owce, barany, osiołki, psy, kaczki, gęsi, konie, kozy, lamy itp.

Nie wspomnę już o drapieżnikach takich jak myszołowy, czy podobne ptaki. No i od czasu do czasu przelatuje tam czarny bocian. Pisałam już o nim w poprzednim odcinku.

Wszystkożerna Koza

Egzotyczna lama

Kot naszych gospodarzy

Jeszcze raz ten sam kot – strażnik drzwi

Konie i kucyki

Hałaśliwe Osły

Owieczka broniąca stada

W zasadzie zwiedziliśmy prawie wszystko w Podgórkach. Została nam jeszcze jaskinia Walońska u stóp (no, może łydek) góry Maślak. Podobno to jedna z większych atrakcji Gór Kaczawskich. Znaleźliśmy ją na mapie. Uuu…. ta mapa jest mało czytelna. W zasadzie nie wiadomo jak się dostać do tej jaskini.

No nic, idziemy. To znaczy najpierw jedziemy. Samochód zostawiamy na brzegu drogi na początku wioski (od strony Wojcieszowa). Jest tam boczna droga. Wszystko wskazuje na to, że idziemy dobrym tropem. Najpierw prosto, potem w prawo a potem wspinaczka na górę. Trochę stromo miejscami i ślisko od liści.

Trasa wygląda na trochę uczęszczaną. No jednak znaków do słynnej jaskini nie widać. Nigdzie. Zastanawiamy się czy ona w ogóle jeszcze istnieje. Niektóre mapy rzadko są uaktualniane. Ta nasza ma już trochę lat. Ryzykujemy. Wspinamy się dalej. Najwyżej zaliczymy szczyt i tyle naszego.

Hura! Jest jakiś znak. Trzeba odbić ze ścieżki kawałek w prawo… Ale tam chyba nic nie ma. Nic nie wskazuje na obecność jaskini.

Hehe, znaleźliśmy jednak nasz obiekt pożądania. Okazało się, że ta jaskinia to mała dziurka. I o co było tyle zachodu? Tak czy inaczej nie żałuję. Mała wielka wyprawa w nieznane. Intuicja zaprowadziła nas do celu. Aby uwiecznić tę chwilę zapozowałam do fotki z jaskinią.

Więcej zdjęć z Podgórek zobaczysz w galerii.

Jak zwykle, spontaniczny wyjazd i problemy z noclegiem. Heh… obdzwoniłam okolice Rudawskiego Parku Krajobrazowego. Właśnie tam postanowiliśmy pojechać. Dzwoniłam,  dzwoniłam i nic. Telefonem – nie dzwonkiem. Wszystko zajęte. To nie tylko my pomyśleliśmy o majówkowym szaleństwie? Niestety.

No dobrze. Niech im będzie. Ludziom. Poszukamy dalej. Najwyżej zrobimy sobie inną wycieczkę. A Rudawy też odwiedzimy w międzyczasie.

Jest. Znalazłam. Mamy nocleg w Podgórkach. Nie ma żadnego problemu z rezerwacją…
No i dojechaliśmy. Od strony Wojcieszowa. Długa wąska ulica. Ciągle pod górę.  Cóż, w końcu to Podgórki. Znaleźliśmy nasze gospodarstwo od razu.

Podgórki to wieś położona wzdłuż drogi i w bardzo atrakcyjnym miejscu. Nawet się nie spodziewałam, że będzie tam tak fajnie. Na mapie widać, że tuż przy tej miejscowości znajduje się Rezerwat Buczyna Storczykowa na Białych Skałach. Oczywiście trochę się tam pokręciliśmy po okolicy. Z najwyższego wzniesienia widać było nawet Jelenią Górę.

Widok na Jelenią Górę

Znaleźliśmy co najmniej trzy punkty widokowe. Można było z nich podziwiać przepiękne krajobrazy.  Góry Kaczawskie są bardzo malownicze. Oprócz domów szachulcowych, pałacu z 1728 roku i wieży widokowej XIV-wiecznego kościoła w okolicach Podgórek jest wiele łąk, lasów i zwierząt. Nawet udało mi się zrobić zdjęcie czarnego bociana.

Punkt widokowy – góra Krzyżowa

Odrestaurowana wieża kościelna, teraz widokowa

Domy w Podgórkach

Czarny bocian na łowach

cdn.